آون توستر نینجا مدل DT200

مبلغِ همین کالا بینِ دو سهم پخش می‌شود: سهمی که از اعتبار تأمین می‌شود و سهمی که نقدی می‌مانَد. هر پلهٔ نوار یک کوئوتِ واقعیِ همان بانک برای همان پوشش است — نه درون‌یابی و نه تخمینِ ما — و ردیف‌های «جزئیات» و عددِ درشتِ «قسطِ ماهانه»ی بالای کارت هر دو با هر جابه‌جایی روی همان پله می‌نشینند. پیش‌فرض پوششِ کاملِ اعتباری است.

«تسهیلاتِ ثبتیِ کالا» مبلغی است که نزدِ بانک به نامِ شما ثبت می‌شود و قسط روی همان حساب می‌شود. «اعتبارِ قابلِ استفاده» همان مبلغ منهای اشتراکِ کلابِ کاروانی است — تنها بخشی که واقعاً به کیف می‌نشیند و خرج‌کردنی است. «مابه‌التفاوتِ نقدی» هم چیزی است که از کیفِ نقدی یا درگاه پرداخت می‌شود.

هر طرح یک حداقلِ مبلغِ تسهیلات دارد. زیرِ پوششِ ۷٬۶۶۶٬۷۰۰ تومان تسهیلات روی همان حداقل قفل می‌شود؛ یعنی نقدِ بیشتری می‌پردازید و قسط دیگر پایین نمی‌آید. برای همین نوار از آن ناحیه رد می‌شود و پلهٔ بعدی مستقیماً خریدِ کاملاً نقدی است.

در انتهای نوار هیچ تسهیلاتی ثبت نمی‌شود: نه مبلغِ ثبتی، نه اشتراکِ کلابِ کاروانی و نه قسط. برای همین آن ردیف‌ها آن‌جا حذف می‌شوند — «صفر» نیستند، اصلاً وجود ندارند. مبلغِ پرداختی هم همان «قیمتِ نقدی»ِ بالای کارت است، نه مبنای اعتباری.

انتخابِ شما روی این نوار در چک‌اوت ثبت نمی‌شود: آن‌جا تا سقفِ موجودیِ کیفِ اعتباری‌تان از اعتبار برداشته می‌شود و باقی نقدی می‌مانَد. این تفکیک روی کلِ سبد انجام می‌شود نه روی یک کالا، و هزینهٔ ارسال و سایرِ اقلامِ سبد هم به سهمِ نقدی اضافه می‌شود. پس این نوار ابزارِ سنجش است، نه سفارش.

این‌ها مشخصاتِ همین کالا در این طرح‌اند، نه اعتبارِ تأییدشدهٔ شما. مبلغِ نهایی پس از بررسیِ پرونده و تأییدِ بانک تعیین می‌شود.